Wraz ze skórką do śmieci wędrują również inne cenne skarby zdrowotne. Na przykład – białko, które występuje w dużych ilościach także tuż pod skórką ziemniaka. Jest to oczywiście białko roślinne, ale również bardzo cenne, ponieważ jego skład aminokwasowy jest zbliżony do białka zwierzęcego. Warto więc może wiedzieć, że przygotowując z ziemniaków frytki, tracimy aż 45% aminokwasów, a więc tych niby-cegiełek tworzących białko. Nie mówiąc już o składnikach mineralnych, których w ziemniakach jest cała gama – siarka, wapń, fosfor, potas, miedź, cynk itd. 100 gramów miąższu ziemniaczanego zawiera 568 mg potasu, a więc więcej niż chleb, mięso czy ryby. 500 gramów ziemniaków z powodzeniem pokrywa dobowe zapotrzebowanie organizmu na potas. Nie zapominajmy też, że w bulwach ziemniaków występuje również niemal komplet witamin z grupy B (wraz z rzadkim kwasem foliowym) oraz karoten (prowitamina A), skrobia, błonnik.

Wielka sztuka gotowania ziemniaków
Najlepiej smakują ziemniaki, które po ugotowaniu są sypkie, a nie kleiste. Jednak kleistość bywa czasem wynikiem niewłaściwego gotowania. Dlatego znawcy przedmiotu radzą, aby obrane ziemniaki zalewać gorącą wodą i dopiero gotować. My czynimy to zwykle odwrotnie… A właśnie gorąca woda, którą zalewamy bulwy, niszczy enzymy powodujące ich ciemnienie i utlenianie witaminy C. Natomiast ocala białko, które szybko się ścina i nie przedostaje się do wody. W gorącej wodzie skrobia i związki pektynowe szybciej wchłaniają wodę i rozklejają się. Chyba właśnie dlatego w poradnikach kucharskich wielu krajów zaleca się, aby po 15 minutach od zagotowania odlać wodę z ziemniaków i dogotować je na parze. Można je przyrządzać na wiele sposobów. Oto interesujące przepisy:
Ziemniaki z orzechami
Składniki: 500 g ziemniaków, 1 cebula, 3/4 szklanki obranych włoskich orzechów, 2 ząbki czosnku, 2 gałązki zielonej kolendry, kopru lub po prostu mały pęczek natki pietruszki, trochę octu owocowego, papryka i sól do smaku.

Umyte ziemniaki trzeba gotować w skórkach, potem obrać i pokroić w kostkę. Włoskie orzechy, czosnek, paprykę utłuc z solą, dodając potem ocet owocowy i drobno siekaną cebulę. Wszystko razem mieszamy i podajemy na talerzach, posypując na koniec siekaną natką pietruszki lub koperkiem.

Sałatka z ziemniaków i szczypiorku
Składniki: 500 g ziemniaków, 2 łyżki siekanego szczypiorku (może być więcej), 2 łyżki oleju słonecznikowego lub oliwy z oliwek, 1/4 szklanki octu, pieprz i sól do smaku.
Ziemniaki ugotować w mundurkach, obrać, pokroić w plasterki i wyłożyć do salaterki, doprawić pieprzem, wymieszać z octem owocowym i olejem lub oliwą. Potem całość posypujemy siekanym szczypiorkiem i natką pietruszki. Taką sałatkę podaje się najczęściej do smażonego mięsa lub ryb. Jest najsmaczniejsza, jeśli się ją robi ze świeżo ugotowanych ziemniaków. Można ją jeść nawet samą.

Ziemniaki nadziewane śledziem
Na 1 kg ziemniaków trzeba wziąć 300 g śledzi, 2 cebule, 1 łyżeczkę pieprzu, 1 łyżeczkę sproszkowanego liścia laurowego, 1 surowe jajko, 1/3 szklanki śmietany oraz sól do smaku.
Należy wybrać tylko duże ziemniaki, dobrze je umyć, zalać wrzątkiem i ugotować po posoleniu. Następnie ziemniaki obieramy ze skórki, odk-rawamy czubek i drążymy w nich otwory. Wyjęty ze środka miąższ rozcieramy ze śledziem, dodajemy pokrojoną drobno cebulę, pieprz i liść laurowy w proszku, wbijamy jajko i wlewamy śmietanę. Całość dobrze mieszamy. Uzyskanym farszem nadziewamy ziemniaki, obsmażamy w oleju, zalewamy śmietaną i pieczemy w piekarniku (krótko).

Rolada z ziemniaków i warzyw
Do ugotowanych i przetartych, jeszcze gorących ziemniaków dodajemy gorące mleko, surowe jajka, sól oraz roztopione masło. Wszystko mieszamy dokładnie aż do uzyskania „ciasta”. Farsz robimy z pokrojonych warzyw (tj. marchewki, pietruszki, cebuli, selera), które dusimy pod przykryciem do zmięknięcia. Następnie zdejmujemy je z ognia, wbijamy jajka, solimy i mieszamy. Masę ziemniaczaną rozkładamy cienką warstwą (2 cm) na wilgotnej czystej ściereczce i w środku układamy farsz warzywny. Formujemy roladę i układamy ją brzegiem do spodu w brytfannie posmarowanej masłem. Z wierzchu roladę smarujemy jajkiem lub śmietaną, posypujemy tartą bułką i polewamy roztopionym masłem. Wsadzamy do piekarnika na pół godziny. Po przyrumienieniu roladę dzielimy na porcje i podajemy z topionym masłem i tartą bułką. Można ją też podawać z sosem mlecznym lub śmietaną. Roladę tę można także nadziewać mięsem z cebulą lub jajkami na twardo (siekanymi), bądź farszem z grzybów i cebuli.

Życzę smacznego!

Related posts:

1. Czy ziemniaki są zdrowe?
2. Dieta tygodniowa

Historia ziemniaka
Pierwsze bulwy ziemniaczane przywieźli do Europy w 1565 roku Hiszpanie, powracający z Ameryki Północnej. Jednakże podróżnicy niewiele wiedzieli o uprawie ziemniaków i ich zastosowaniu. Początkowo próbowano więc jeść dojrzałe jagody ziemniaka gotowane w cukrze, ale ich obrzydliwy smak sprawił, że roślina ta popadła szybko w niełaskę. Dopiero odkrycie walorów smakowych bulw ziemniaka zapoczątkowało jego trwającą do dziś karierę.

Ziemniak należy do najstarszych roślin uprawnych. Indianie, którzy podarowali bulwy tej rośliny hiszpańskim podróżnikom, uprawiali ją z wielkim powodzeniem już przed tysiącami lat. Dziś w Europie pola obsadzone ziemniakami zajmują przeszło 13 min hektarów.
Nie marnujmy ziemniaków! – radzą znane autorytety żywienia i medycyny. My zaś marnujemy to, co w nich najwartościowsze z punktu widzenia racjonalnego odżywiania. A najwartościowsza w bulwach ziemniaczanych jest warstwa tuż pod skórką. A zresztą i sama skórka, jako warstwa korkowa, też jest bardzo przydatna dla organizmu.

Jak jeść ziemniaki aby były zdrowsze?

W Stanach Zjednoczonych (i nie tylko) ziemniaki jada się trochę inaczej. Gładkie, zdrowe bulwy po umyciu zawija się w lekko natłuszczoną folię aluminiową i piecze w piekarniku, po czym konsumuje się je wraz ze skórką. Tak przygotowane ziemniaki można przekrawać na krzyż, dodając odrobinę masła bądź soli. Jednak do takiego pieczenia nadają się wyłącznie najwartościowsze odmiany ziemniaków, o gładkiej, niepomarszczonej skórce, starannie i niezbyt długo przechowywane.

W czasie pieczenia ziemniaków w alufolii większość zgromadzonych pod skórką składników odżywczych wędruje do ich wnętrza. Dzięki temu miąższ ziemniaczany zostaje wzbogacony między innymi o 22% potasu! Także podczas gotowania na parze ziemniaki tracą niewiele składników pokarmowych. Natomiast prawdziwym marnotrawstwem jest długie moczenie w wodzie wcześniej obranych ziemniaków. W ten sposób postępuje się w wielu restauracjach. Toteż nic dziwnego, że podawane tam ziemniaki są wyjątkowo niesmaczne.

Skarbnica witaminy C
Lekarze i specjaliści od żywienia już dawno stwierdzili, że w polskich domach to właśnie ziemniaki są najlepszym, najbardziej powszechnym źródłem witaminy C, i to przez okrągły rok. Oczywiście, najwięcej zawierają jej jesienią – około 30, a nawet 40 mg, czyli mniej więcej tyle, ile w soku ze 100 g cytryny. Oczywiście, w miarę upływu czasu witaminy C ubywa i wiosną bulwy ziemniaczane mogą jej mieć nawet i 10 razy mniej. Najwięcej witaminy C jest zmagazynowane tuż pod skórką. Zatem jeśli niezręcznie i grubo obieramy ziemniaki, witamina ta wędruje do śmieci. Co za strata!

Related posts:

1. Czy spożywanie tłuszczów jest zdrowe?
2. Zdrowe produkty, czyli co warto jeść

Wędrówka po domu
I znów referat, myślisz z przestrachem, spoglądając na stos piętrzących się kartek. Znasz ten ból: nerwowe przerzucanie stron w poszukiwaniu potrzebnego w danym momencie akapitu, chaos myśli, gonitwa skojarzeń, plątanina słów i nerwowych gestów.
Myślisz, że to tylko twój problem? Już starożytni retorzy głowili się nad opracowaniem specjalnych technik zapamiętywania, które umożliwiałyby wygłaszanie długich płomiennych oracji bez posługiwania się kartką. Od tego w końcu zależała ich kariera polityczna!
Jeden z sekretów mnemotechniki polegał na wyimaginowanej podróży po znanych miejscach, najlepiej po własnym domu, przy czym z poszczególnymi etapami wędrówki wiązały się pewne myśli, które w odpowiedniej kolejności należało wyłożyć i rozwinąć. Z wejściem do domu starożytny mówca łączył sobie pierwszą myśl, z następnymi pokojami i z atrium – główną środkową izbą -kolejne sekwencje swojej wypowiedzi.

Wyobraźmy sobie, że współczesny polityk chce wygłosić przemówienie na temat stanu państwa. Przygotowując się do wystąpienia, przechadza się po swoim domu. Z każdym etapem wędrówki kojarzy mu się w wyobraźni inny fragment uroczystej mowy. Otwiera drzwi – rozczarowanie społeczne. Wchodzi do przedpokoju – konieczność zmian. Idzie do łazienki umyć ręce – inni politycy nie służą narodowi. Wkracza do gabinetu, żeby przejrzeć gazety – budżet państwa pęka w szwach. Przechodzi do salonu, gdzie ogląda telewizję – potrzeba silnej władzy. Następnie zagląda do kuchni, by nieco się posilić – nowa konstytucja. Wreszcie idzie spać – obietnica szybkiej poprawy stanu państwa. Potem wystarczy, żeby w trakcie realnego przemówienia włączyć mechanizm kojarzenia porządku rutynowych, domowych czynności z przebiegiem wypowiedzi – i sukces murowany!

Technika „systemu miejsc” nie jest, oczywiście, zarezerwowana wyłącznie dla polityków i retorów. Spróbuj z niej skorzystać, przygotowując się do następnego referatu.
Schemat wędrówki po domu możesz zastąpić dowolną sekwencją czynności, które wykonujesz automatycznie i codziennie, np. droga do szkoły (zamknięcie drzwi, jazda windą, droga do autobusu, kolejne przystanki, przesiadki itd.). Jeśli do tego rutynowego schematu doczepisz w wyobraźni kolejne partie przygotowywanego materiału, możesz być pewien: żaden stres nie będzie w stanie zburzyć ci porządku wypowiedzi i zaplątać myśli.
Cisza. Stoisz na środku sali. Wiele par oczu wpatruje się w ciebie z lekkim zaciekawieniem: co też on powie? Bledniesz, masz pustkę w głowie, ściska cię w gardle. I nagle w wyobraźni otwierasz znajome drzwi. Myśli momentalnie porządkują się, czekają grzecznie na swoją kolej. Uśmiechasz się. Możesz mówić. Pamiętasz wszystko.
To proste!:)

No related posts.

Czy często uczysz się: aby do egzaminu, aby do klasówki? Uważaj, bo twoja pamięć wysłucha cie skwapliwie i po szczęśliwym finale twojej pracy… zapomnisz dokładnie wszystko, czego się nauczyłeś. I w tym przypadku magia nastawienia działa niezawodnie! Dlatego następnym razem staraj się zapamiętywać„na dobre”, a nie „na chwilę”. Nie obawiaj się, takie nastawienie nie wymaga wcale od ciebie większego wysiłku umysłowego. Rzecz w autosugestii, a nie w natężeniu pracy.

Powtórz materiał
Najwięcej i naczęściej zapominamy bezpośrednio po zakończeniu nauki. Wiedza jest jeszcze świeża, jakby nie ugruntowana. Nie trzyma się pamięci. Natomiast im dalej w czasie, tym wolniejszy proces zapominania. Z tego wniosek – dość przykry, niestety – że zadany materiał należy powtarzać niemal natychmiast po pierwotnym przyswojeniu.
Zanim więc przejdziesz do lektury następnego rozdziału, wróć myślą do fragmentu przeczytanego przed chwilą. Jeszcze raz go przejrzyj, powtórz jego treść. Lektura będzie nieco dłuższa, ale za to – patrząc perspektywicznie – efektywniejsza.

Po wysłuchaniu wykładu, przejrzyj od razu notatki. Ominie cię wówczas podwójna praca myślowa, jaka czeka kogoś, kto odłoży sobie zebrany materiał na zaś, do egzaminu.
Powtarzanie materiału powinno mieć swój rytm przerw i powrotów. Przeczytaj tekst kilkakrotnie i odłóż go. Wróć do niego po paru godzinach, a potem prześpij się z nim. Twoja pamięć pracuje i we śnie – o ile ma nad czym pracować!

Najwięcej efektów dają tzw. powtórzenia aktywne: konfrontowanie tekstu z konspektem, uzupełnianie luk, przywowływanie zdobytych informacji w różnych konteks słownych.
Strasznie dużo tego powtarzania, myślisz sobie pewnie z niechęcią. No nic, nie załamuj się. Jeśli nie masz zbyt silnej woli i nie znosisz systematyczności, pociesz się, że zawsze coś tam w pamięci zostanie, choćby ślad. Uczyłeś języka obcego z pół roku, a potem to zarzuciłeś, bo straciłeś cierpliwość i motywację?

Po jakim czasie zapominamy to czego się nauczyliśmy?
W ciągu sześciu miesięcy po przerwaniu nauki z pewnością zapomnisz połowę, roku – trzy czwarte, lecz im dalej w czasie, tym proces zapominania będzie coraz wolniejszy. A jeśli po wielu lat wrócisz do przerwanej nauki, będzie ci szło znacznie lepiej i szybciej, niż gdybyś miał zacząć wszystko od początku. Pamięć bywa łaskawa. I cierpliwa!

Related posts:

1. Poprawić pamięć – jak nauczyć się lepiej zapamiętywać

Jeśli potrafisz dać się pochłonąć bez reszty rozpatrywanemu przedmiotowi i w określonym czasie cała twoja energia skupiać się będzie na tym jednym interesującym cię zagadnieniu, wtedy skończą się kłopoty ze słabą i ulotną pamięcią.

Koncentracja uwagi
Rozproszona uwaga to stracony czas. Rzecz, którą mógłbyś wykonać w ciągu godziny, pożera ci dni i tygodnie. Dlatego staraj się za wszelką cenę wyeliminować w czasie pracy te wszystkie bodźce, które przeszkadzają ci w koncentracji na wybranym problemie. Zwróć uwagę, by na twoim stole nie było zbędnych przedmiotów. Odłóż na bok niepotrzebne książki, schowaj do szuflady zdjęcia i maskotki. Jeśli nie jesteś w stanie skoncentrować się w domu, idź do czytelni. To bardzo ważne: mieć wydzielone, osobne miejsce służące wyłącznie do pracy.

Napięcie emocjonalne
Co najłatwiej zapamiętujemy? Oczywiście to, co nas żywo obchodzi, co bezpośrednio nas dotyka. Badania psychologiczne wykazały, że zapamiętujemy nie rzeczy, lecz nasz stosunek do nich. Stąd w pamięci przechowujemy nie tyle same obrazy, dźwięki czy myśli, ile wywołane nimi przeżycia.
Ten sam tekst raz może nam się wydać suchy i nieciekawy, innym razem – porywający i przykuwający uwagę. Wszystko zależy od naszych doświadczeń i aktualnych zainteresowań.

Jak usprawnić zapamiętywanie?
Dobra pamięć, jest jak sieć: zatrzymuje duże ryby i pozwala uciekać małym. Zapamiętywanie to akt wyboru.
Sesja egzaminacyjna to czas w którym musimy wiele spamiętać. Jak efektownie uczyć się do sesji? W tekście, który chcesz zapamiętać, podkreślaj to, co istotne. Wynotowuj ważne informacje na marginesach tekstu. Gdy zajrzysz tu po raz drugi, wystarczy rzut oka, by wyłowić esencję zagadnienia.
Jeśli materiał jest dłuższy, zrób sobie konspekt, wyławiając z tekstu zasadnicze problemy. Nie żałuj kolorowych flamastrów – dla wzrokowców to doskonały sposób na szybkie opanowanie danego zagadnienia.

No related posts.

Co szkodzi rzęsom?
Istnieją dwa najczęściej spotkane czynniki wpływające na kondycję rzęs. Należą do nich predyspozycje zdrowotne/ genetyczne – słabe i łamliwe włosy rzadko objawiają się jednocześnie mocnymi rzęsami – oraz nieodpowiednio dobrane tusze do rzęs.
Częste stosowanie maskar wodoodpornych może osłabić kondycję rzęs. Głównym powodem takiego stanu rzeczy jest nie tyle skład produktu ale sposób jego usuwania. Takie preparaty zawierają nierozpuszczalne w wodzie silikony i żywice. Trudno jest je usuwać przy pomocy zwykłych kosmetyków do demakijażu.

Zły wpływ na stan rzęs ma także ich niedokładne oczyszczanie. Niestaranny demakijaż może spowodować podrażnienie oczu a także obciążenie rzęs. Przez to stają się kruche i skłonne do wypadania. Zbyt silne pocieranie oczu wacikiem przyczynia się do powstawania szybszych zmarszczek.

Jak wzmocnić rzęsy?
Do najprostszych i najbardziej skutecznych sposobów na mocne i zdrowe rzęsy należy zażywanie tabletek wzmacniających włosy oraz stosowanie popularnego olejku rycynowego czy też specjalnych odżywek przeznaczonych do rzęs. Odżywki mają najczęściej konsystencję żelową i zawierają podobne substancje co odżywki do włosów – witaminy, proteiny, ceramidy.

Jedno jest pewne – dobra odżywka nie może kosztować kilka złotych. Do produktów z wyższej półki bez wątpienia należy Revita.EPS. Produkt ten pozwala na osiągnięcie grubszych i dłuższych rzęs w kilka tygodni. Zasługę tą można przypisać peptydom znajdującym się w składzie preparatu.

Revita.EPS to przełomowy produkt w dziedzinie pielęgnacji rzęs. Kompleks peptydów stymuluje działanie genów keratyny. Ta proteina zawiera siarkę i stanowi podstawę chemiczną naskórka, paznokci, włosów i rzęs. Revita.EPS nie zawiera składników farmakologicznych. Produkt może być stosowany przez mężczyzn a także osoby, które chcą wzmocnić rzęsy po przejściu chemioterapii.

Twórcą Revita.EPS jest laboratorium DS. Laboratories. Przeprowadzone badania kliniczne dowiodły, że produkt wydłuża rzęsy aż o 25% w ciągu 4 tygodni. Podczas stosowania produktu, oprócz wydłużenia włosa zostanie on także pogrubiony i zagęszczony.

W celu osiągnięcia optymalnych efektów, należy stosować Revita.EPS dwa razy dziennie, tj. rano i wieczorem. Preparat stosujemy tylko na czystej skórze, pozbawionej makijażu.
Aplikator wyglądem przypomina długopis. Odżywka wydobywa się z opakowania po naciśnięciu guzika. Rozprowadzamy odżywkę zarówno na górnej i dolnej powiecie w kierunku od wewnętrznego do zewnętrznego kącika oka. Jeśli preparat dostanie się do oka, nie wywołuje żadnych szkód. Oko nie wymaga oczyszczania. Żelowa konsystencja dobrze się wchłania a sama odżywka daje efekty już podczas pierwszego stosowania przed wytuszowaniem rzęs. Te znacznie lepiej się układają podczas malowania.

Ze względów higienicznych aby uniknąć infekcji oka, nie należy dzielić się produktem z innymi osobami. Aplikator ma miękkie zakończenie jednak podczas nieodpowiedniego stosowania może wyrządzić krzywdę. Jeśli trzęsą Ci się dłonie – zachowaj ostrożność. Jeżeli nie jesteś w stanie samodzielnie rozprowadzić preparatu – nie rób tego.

Revita.EPS została objęta 90 dniową gwarancją zwrotu pieniędzy w przypadku niezadowolenia. Wystarczy odesłać opakowanie na adres firmy.

Related posts:

1. Revita – magiczny szampon na łysienie

Niekiedy silny związek z rodziną powoduje, że nie masz życia towarzyskiego, a wszelkie twoje próby odłączenia się choć na chwilę od domowego klanu tłumione są w zarodku. Potem nie potrafisz już nawiązać normalnych taktów towarzyskich z rówieśnikami. Odczuwasz silny lęk przed odrzuceniem i wygłupieniem się.

Rodzice czuwają nad tobą, chronią i… ubezwłasnowolniają. W pewnym jednak momencie musisz sam wychodzić poza rodzinę. Bliższy staje się świat twoich rówieśników: ich wzorce zachowań, moda itd. W tym okresie życia naturalny jest pęd do unifikacji: jednakowego ubierania się, poruszania, zachowania, słuchania tej samej muzyki, czytania tych samych książek.

Jeśli rodzice tępią w tobie wszelkie przejawy samodzielności, zamkną ci drogę w dorosłość. Bez trenera w życiu społecznym wyniesionego ze szkoły, podwórkowego kręgu rówieśniczego będzie ci później bardzo trudno. Wielu młodych ludzi zaprzepaszcza swoje talenty poprzez brak umiejętności komunikowania się z innymi ludźmi.

Jeśli nie masz swego kręgu rówieśniczego, uciekasz w izolację albo w agresję. Zbuntowany przylgnie do każdej grupy, która cię zaakceptuje, obojętne jaka będzie – dobra czy zła. I ona stanie się dla ciebie ostateczną wyrocznią.

Buntując się przeciwko rodzinie, podświadomie marzysz o normalnym domu. Źle się czujesz nie tylko i rodzinie rozbitej, ale także w takiej, w której ojciec i matka pełnią nietypowe dla siebie role. Matka jest stanowcza i władcza, a ojciec nijaki.

Wcale nie jesteś zbyt szczęśliwy w tzw. rodzinie trenerskiej. Nie chcesz mieć w domu kumpla matki i kumpla ojca. Tych masz poza domem. Tu potrzebny jest ci kto będzie dla ciebie autorytetem, ktoś, kto zapewni pomocną dłoń, gdy cały świat zacznie ci się walić na głowę. I nie powie wtedy: rób co chcesz, to twoja sprawa, sam podejmij decyzję – bo ty jej podjąć jeszcze nie potrafisz.

Pragniesz swobody, ale chcesz też czuć, że rodzicom na tobie zależy. Wcale nie jest ci dobrze, gdy rodziców w ogóle nie obchodzi, gdzie się wybierasz, z kim i o której wrócisz. Czujesz się wtedy zagubiony i opuszczony, odczytujesz ten nadmiar partnerstwa. Bunt walczy z potrzebą rodzicielskiego zainteresowania.

W wieku lat nastu zaczynasz też dostrzegać, że twoi rodzice nie są, niestety idealni. Kłócą się, są nieszczęśliwi, kontrolują twoją korespondencję, załatwiają jakieś ciągłe interesy. Dom staje się noclegownią. Bo jak kogoś takiego darzyć szacunkiem, jak mu ufać?
Rodzice bardzo często przenoszą na ciebie własne frustracje, lęki i niepowodzenia. Zestresowana matka z pewnością wychowa lękowe dziecko. Zamiast wyposażyć w pewność siebie, wypunktować w tobie to, co ładne i dobre, dać ci poczucie twoich mocnych i słabych stron szczepi w tobie swoje własne lęki. Rodzice powinni wzmacniać w tobie wszystkie twoje pozytywy. Stworzyć ci możliwości wyboru, ale także oczekiwać od ciebie odpowiedzialności.

W rodzinach spójnych, kierujących się stałymi zasadami postępowania, nawet ich kłótnia nie burzy nikomu uczucia bezpieczeństwa. Bo przecież konflikty przeminą i rodzice przepraszają się, okazują sobie czułość, dbałość. Taki dom to azyl.

Dorastanie jest chyba najtrudniejszym okresem w życiu człowieka. Strasznie dużo wówczas się dzieje, następują zmiany w psychice, w rozwoju biologicznym, w otoczeniu społecznym. Mnóstwo nowości „spada” na twoje barki, a ty nie zawsze jeszcze czujesz potrzebę, chęć i motywację, by temu wszystkiemu podołać. Nie zawsze jesteś w stanie sobie z tym poradzić. I zwyczajnie, po ludzku boisz się.

Related posts:

1. Dojrzewanie: Czego boją się nastolatki? Lęki młodych ludzi i kreowanie ich psychiki

W większości domów jest tak samo
Męczy cię ten świat. Atmosfera w domu jest po prostu nie do wytrzymania. Dlaczego nie pozwalają ci samemu decydować o sobie? To byłoby przecież wspaniałe – wreszcie nikomu z niczego się nie opowiadać. Masz ochotę autostopem objechać świat? Więc jedziesz, nie pytając starych o zdanie. Ale, ale… skąd wziąć forsę na drogę, jak dogadać się z ludźmi już za najbliższą granicą, jak to wszystko zorganizować? Ogarnia cię bezradność. Znów masz powód do frustracji.

Oaza spokojnego dziecka
Najlepiej było ci w układzie dom-szkoła-dom. Rodzice stworzyli ci w nim oazę spokoju i bezpieczeństwa.
W domu czułeś się po prostu świetnie. W szkole przyjaciół nie miałeś. Po podwórku nie biegałeś. Pamiętasz co prawda, że kiedyś nawet chciałeś pokopać z chłopakami piłkę, ale rodzice właśnie zaproponowali ci wizytę u cioci. Była to propozycja nie do odrzucenia.

Przyzwyczajenie i zaskoczenie
Nagle w szkole średniej okazało się, że ludzie żyją inaczej. Mają kumpli, chodzą na wspólne imprezy. A ty? Ty zawsze sam.
Na domówkach stoisz z boku i z zazdrością przyglądasz się kolegom. Do nikogo nie podejdziesz, nie zagadasz. Boisz się wydać im śmieszny. Zresztą nie lubisz nawet przerw między lekcjami. Dla ciebie są one udręką.
Pamiętasz, że ktoś kiedyś zaprosił cię imprezę, ale to było dawno. Czym prędzej wówczas odmówiłeś, więc już cię nie zapraszają.
Marzysz o zbliżeniu się do grupy, ale droga, jaką miałbyś przebyć, przeraża cię. Jawi ci się jak wielka czarna dziura. Czujesz, że wpadasz w jakąś otchłań.

Jesteś inny
Nie odzywasz się, bo jesteś głęboko przekonany, że nie masz do powiedzenia kolegom nic fajnego. Tobie samemu wydaje się to nieciekawe i głupie. Tylko się ośmieszysz, więc lepiej nie ryzykować.
Jesteś pewien, że swoim wyglądem po prostu straszysz: nogi za grube, twarz w pryszczach. Okropność. Jak z kimś takim można się w ogóle zaprzyjaźnić? Nie lubisz sam siebie. Jesteś gorszy, jesteś inny. Składasz się z samych wad.

Co dalej?
Kończysz podstawówkę, potem szkołę średnią. Stajesz przed dylematem: co zrobić ze swoim życiem, jaki wybrać zawód, żeby potem znaleźć pracę, opłacalną i niegłupią.
Otaczający cię świat nie jest doskonały. Widzisz, jak robi się kariery, jak powstają majątki. Ty dniami i nocami zakuwałeś, egzaminy zdałeś znakomicie, a mimo to na swoją wymarzoną bankowość się nie dostałeś.
Za to Anka, z naciąganą przez ogólniak tróją z matmy, dostała się bez najmniejszego problemu. Ale jej ojciec jest dyrektorem w jakimś tam ważnym banku. Co za sprawiedliwość! Twoje młodzieńcze ideały legły w gruzach.
W domu słyszysz: wiesz, to co chcesz zrobić jest dobre, ale nie rób tego, bo się nie opłaca. Tak naprawdę w życiu trzeba być innym: pazernym, drapieżnym, nielojalnym.
Nie wiesz już w końcu, czego się trzymać. Jakie normy sanie tylko etyczne, ale i praktyczne. Nie chcesz ciągle dostawać od życia po łapach. Jesteś jednak na tyle wrażliwy, że trudno ci się pogodzić z zasadą „cel uświęca środki” -chciałbyś osiągnąć cel i pozostać moralnie czysty. Czujesz się zagubiony.

Nadchodzi uczucie
Nie wystarczy ci już kumpel. Marzysz o miłości, wielkiej, największej, takiej do końca życia. I wreszcie… zakochujesz się. A po niedługim czasie okazuje się, że to jednak nie to. Twój świat znów leży w gruzach. Zerwanie przeżywasz głęboko, ale krótko. Zyskujesz nowe bezcenne doświadczenie. Teraz już wiesz, w jakie układy lepiej nie wchodzić. Odkrywasz, co sam cenisz w partnerce i co ona w tobie.
Przekonujesz się, że pewnych nawyków i zachowań nie ścierpisz nawet u ukochanej.

Zapraszam do drugiej części artykułu.

No related posts.

Na czym polega laserowe usuwanie cellulitu?

Podczas zabiegu laserowego pozbywania się cellulitu stosowane są trzy różne metody – laser diodowy, głęboki masaż i drenaż limfatyczny, krioterapia. Stosowany laser diodowy działa stymulująco na odbudowę naczyń w tkance podskórnej. Drenaż i masaż pobudza zablokowany obieg limfy, dzięki czemu wydalenie wody i zbędnych produktów przemiany materii jest możliwe. Krioterapia zmniejsza obrzęk skóry, wywołany przez zatrzymanie się wody.

Zabiegi laserowe jeszcze niedawno można było wykonywać jedynie w salonach kosmetycznych. Zgodnie z rozwojem techniki, sprzęt do domowych kuracji laserowych pojawił się nawet na polskim rynku. Rio Anti Cellulite – bo taką nazwę nosi sprzęt, umożliwia laserowe usuwanie cellulitu w domowym zaciszu! Już teraz możesz uzyskać takie same wyniki w walce z cellulitem, jak podczas zabiegów w salonie i to bez wychodzenia z domu, znacznie taniej!

Dlaczego zabiegi Rio Anti Cellulite są skuteczne?

To kompleksowa walka z cellulitem za pomocą urządzenia emitującego światło lasera. Działanie dodatkowo wzmocniono serum kofeinowym.
Dlaczego właśnie kofeina? To odkrycie ostatnich lat. Właśnie ten składnik aktywny pomaga w ujędrnieniu i wygładzeniu skóry, która narażona jest na pojawienie się cellulitu.
To natychmiastowa kuracja, która już po kilku tygodniach daje widoczne efekty. Wystarczy dziesięciominutowy zabieg, raz dziennie by dostarczyć rezultaty.
Systematyczne działanie poprzez rozbijanie nagromadzonego pod skórą tłuszczu działa wygładzająco na powierzchnię skóry. Zastosowana technika stymuluje pracę komórek skóry, odnawia i odbudowuje uszkodzenia skóry.

Zabiegi wykonywane sprzętem Rio Anti Cellulite są w pełni bezpieczne i zarazem skuteczne.
Po co przepłacać w gabinecie kosmetycznym skoro ten sam zabieg można wykonać w domu?

Related posts:

1. Laser na cellulit – recenzja Rio Anti Cellulite
2. Mezoterapia na cellulit
3. 10 prostych sposobów na cellulit

• Czy są jakieś istotne przeciwwskazania (poza oczywiście istniejącym już w organizmie zakażeniem) do szczepienia?

Szczepionka przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B jest bardzo bezpieczna. Powstała drogą inżynierii genetycznej, nie ma w niej więc żywego drobnoustroju. Nie zaszkodzi nawet kobietom w ciąży. Mój niepokój budzi fakt, że często położnicy nakazują kobietom ciężarnym przerwanie cyklu szczepień. Ale prawda jest taka, że nie tylko nie powinno się ich przerywać, ale nawet można je rozpocząć w czasie ciąży. Szczepionka nie wywołuje bowiem żadnych niekorzystnych skutków dla płodu. Nie ma tu żadnego realnego niebezpieczeństwa, a wręcz przeciwnie – są profity, bowiem matka przekazuje dziecku przez łożysko wytworzone dzięki szczepionce przeciwciała. Znajdują się one w je układzie krążenia przez pierwszy rok życia, chroniąc je przed ryzykiem zakażenia.

Osoby szczególnie narażone na każenie wirusem B, na przykład przez wszczepienie – chorzy na cukrzycę lub przewlekłe schorzenia nerek – powinni sami z własnej woli poddać szczepieniu. Dla własnego bezpieczeństwa.

• Z własnej woli i za własne i pieniądze, bo trzeba zaznaczyć, że szczepionka kosztuje…

Niestety, w większości przypadków nadal tak. Bezpłatnym szczepieniem  objęci są tylko noworodki, młodzież w wieku 14-15 lat, pracownicy służby zdrowia wykonujący zawody o wysokim ryzyku zakażenia, osoby kształcące się w zawodach medycznych, osoby z bliskiego otoczenia chorych na WZW B i nosicieli wirusa HBV.

W ciąży powinno się oznaczyć antygen HBs przynajmniej jeden raz w trzecim trymestrze.
Jeśli wynik będzie pozytywny, dziecko w czasie porodu – ze względu na możliwe urazy i zakażone wody płodowe – może ulec zakażeniu. Takie dziecko zaraz po urodzeniu otrzymuje immunoglobulinę i poddawane jest czterokrotnie szczepieniu – w pierwszej dobie po urodzeniu następne w miesiąc później, kolejna dawka za następny miesiąc, ostatnia  w dwunastym miesiącu życia dziecka. Od kilku lat wśród dzieci, wprowadzono szczepionkę przeciw tej chorobie do kalendarza szczepień.

Z własnej inicjatywy, oczywiście zawsze po konsultacji z lekarzem, powinni poddać się szczepieniu wszyscy ci, którzy stykają się bezpośrednio z chorobami zakaźnymi, przewlekle chorzy, przygotowywani do zabiegów operacyjnych i dializ, a także partnerzy i domownicy osób zakażonych. Takie osoby zresztą według obecnych przepisów powinny być szczepione bezpłatnie.

• Jaką drogą można ulec zakażeniu tym wirusem?

Zarazić się można jedynie przez kontakt płciowy z nosicielem wirusa i przez zakażoną krew. Drogi są więc dwie: osoby chore lub nosiciele i zakażony, niewłaściwie wysterylizowany sprzęt medyczny. Stąd właśnie ogromne zagrożenie osób mających częsty kontakt ze szpitalami.

• Czym właściwie grozi niezaszczepienie się? Jakie są następstwa wirusowego zapalenia wątroby?

Są one o wiele bardziej poważne niż mogłoby się na pozór wydawać. Wynikiem wirusowego zapalenia wątroby wirusem typu B jest ostre zapalenie wątroby, przewlekłe zakażenie wirusem hepatitis B, które u około 5-10 proc. osób prowadzi do marskości. Leczenie jest trudne, kosztowne i niestety niezbyt skuteczne.

• Jakie są uboczne objawy szczepionki i jak należy ją stosować?

Nie ma żadnych poważnych objawów ubocznych. Bardzo rzadko występuje uczucie osłabienia, ból głowy, stan podgorączkowy. Dopiero trzykrotne zaszczepienie się wywołuje odporność, a o to przecież chodzi. W miesiąc po pierwszym wykonuje się drugie, a trzecie w pół roku od pierwszego. Jeśli nie będzie przestrzegać się tego terminarza, szczepienie może okazać się zwyczajnie nieskuteczne. Oczywiście, nic się nie stanie, jeśli ze względu na infekcję przesuniemy termin kolejnego szczepienia o kilka dni, ale o tym musi zawsze zadecydować lekarz. Jeśli natomiast zostanie przerwane, aby osiągnąć pożądany efekt, czyli odporność, cykl należy rozpocząć od nowa.

Related posts:

1. Wirusowe zapalenie wątroby WZW typu B a antygen HBs cz.1
2. Zapalenie migdałków (angina) – objawy, leczenie