• Czy są jakieś istotne przeciwwskazania (poza oczywiście istniejącym już w organizmie zakażeniem) do szczepienia?

Szczepionka przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B jest bardzo bezpieczna. Powstała drogą inżynierii genetycznej, nie ma w niej więc żywego drobnoustroju. Nie zaszkodzi nawet kobietom w ciąży. Mój niepokój budzi fakt, że często położnicy nakazują kobietom ciężarnym przerwanie cyklu szczepień. Ale prawda jest taka, że nie tylko nie powinno się ich przerywać, ale nawet można je rozpocząć w czasie ciąży. Szczepionka nie wywołuje bowiem żadnych niekorzystnych skutków dla płodu. Nie ma tu żadnego realnego niebezpieczeństwa, a wręcz przeciwnie – są profity, bowiem matka przekazuje dziecku przez łożysko wytworzone dzięki szczepionce przeciwciała. Znajdują się one w je układzie krążenia przez pierwszy rok życia, chroniąc je przed ryzykiem zakażenia.

Osoby szczególnie narażone na każenie wirusem B, na przykład przez wszczepienie – chorzy na cukrzycę lub przewlekłe schorzenia nerek – powinni sami z własnej woli poddać szczepieniu. Dla własnego bezpieczeństwa.

• Z własnej woli i za własne i pieniądze, bo trzeba zaznaczyć, że szczepionka kosztuje…

Niestety, w większości przypadków nadal tak. Bezpłatnym szczepieniem  objęci są tylko noworodki, młodzież w wieku 14-15 lat, pracownicy służby zdrowia wykonujący zawody o wysokim ryzyku zakażenia, osoby kształcące się w zawodach medycznych, osoby z bliskiego otoczenia chorych na WZW B i nosicieli wirusa HBV.

W ciąży powinno się oznaczyć antygen HBs przynajmniej jeden raz w trzecim trymestrze.
Jeśli wynik będzie pozytywny, dziecko w czasie porodu – ze względu na możliwe urazy i zakażone wody płodowe – może ulec zakażeniu. Takie dziecko zaraz po urodzeniu otrzymuje immunoglobulinę i poddawane jest czterokrotnie szczepieniu – w pierwszej dobie po urodzeniu następne w miesiąc później, kolejna dawka za następny miesiąc, ostatnia  w dwunastym miesiącu życia dziecka. Od kilku lat wśród dzieci, wprowadzono szczepionkę przeciw tej chorobie do kalendarza szczepień.

Z własnej inicjatywy, oczywiście zawsze po konsultacji z lekarzem, powinni poddać się szczepieniu wszyscy ci, którzy stykają się bezpośrednio z chorobami zakaźnymi, przewlekle chorzy, przygotowywani do zabiegów operacyjnych i dializ, a także partnerzy i domownicy osób zakażonych. Takie osoby zresztą według obecnych przepisów powinny być szczepione bezpłatnie.

• Jaką drogą można ulec zakażeniu tym wirusem?

Zarazić się można jedynie przez kontakt płciowy z nosicielem wirusa i przez zakażoną krew. Drogi są więc dwie: osoby chore lub nosiciele i zakażony, niewłaściwie wysterylizowany sprzęt medyczny. Stąd właśnie ogromne zagrożenie osób mających częsty kontakt ze szpitalami.

• Czym właściwie grozi niezaszczepienie się? Jakie są następstwa wirusowego zapalenia wątroby?

Są one o wiele bardziej poważne niż mogłoby się na pozór wydawać. Wynikiem wirusowego zapalenia wątroby wirusem typu B jest ostre zapalenie wątroby, przewlekłe zakażenie wirusem hepatitis B, które u około 5-10 proc. osób prowadzi do marskości. Leczenie jest trudne, kosztowne i niestety niezbyt skuteczne.

• Jakie są uboczne objawy szczepionki i jak należy ją stosować?

Nie ma żadnych poważnych objawów ubocznych. Bardzo rzadko występuje uczucie osłabienia, ból głowy, stan podgorączkowy. Dopiero trzykrotne zaszczepienie się wywołuje odporność, a o to przecież chodzi. W miesiąc po pierwszym wykonuje się drugie, a trzecie w pół roku od pierwszego. Jeśli nie będzie przestrzegać się tego terminarza, szczepienie może okazać się zwyczajnie nieskuteczne. Oczywiście, nic się nie stanie, jeśli ze względu na infekcję przesuniemy termin kolejnego szczepienia o kilka dni, ale o tym musi zawsze zadecydować lekarz. Jeśli natomiast zostanie przerwane, aby osiągnąć pożądany efekt, czyli odporność, cykl należy rozpocząć od nowa.

Related posts:

1. Wirusowe zapalenie wątroby WZW typu B a antygen HBs cz.1
2. Zapalenie migdałków (angina) – objawy, leczenie

• Zacznijmy od wyjaśnienia związku między żółtaczką a wirusowym zapaleniem wątroby…

Błędem jest utożsamianie wirusowego zapalenia wątroby z żółtaczką. Zapalenie wątroby wywołane wirusem typu B, nazywanym dawniej wirusem żółtaczki wszczepiennej, najczęściej nie objawia się zażółceniem skóry i oczu. Objawy tej choroby bardziej przypominają infekcje grypowe z silnymi bólami stawów, mięśni i gorączką niż typowe dolegliwości wątroby. Jest to bardzo podstępny wirus, bowiem potrafi przez dłuższy czas nękać organizm bez wyraźnych typowych objawów, które natychmiast skierowałyby uwagę pacjenta i lekarza na właściwy trop.

• Jak więc go można rozpoznać?

Tylko badając krew.

• Dlaczego wykonujemy badania na antygen HBs?

Dla rozpoznania, że żółtaczka jest pochodzenia wirusowego, wykonuje się badania na obecność antygenu HBs, który znajduje się we krwi chorych na wirusowe zapalenie wątroby typu B. Jeśli wykonuje się szczepienie nie sprawdzając wcześniej stanu odporności szczepionego (a tak dzieje się w większości przypadków), istnieje ryzyko, choć niewielkie, zaszczepienia kogoś, kto jest już zakażony. Prawidłowo przed zaszczepieniem powinien zostać oznaczony antygen HBs, które to badanie jest dostępne właściwie wszędzie. Jeśli uzyskany wynik będzie ujemny, oznacza to, że nie jesteśmy zakażeni wirusem zapalenia wątroby typu B i możemy spokojnie poddać się serii szczepień. Jeśli zaś wynik badania okaże się dodatni, szczepić się nie należy.

• Co zrobić, gdy  dowiemy się, że jesteśmy nosicielami wirusowego zapalenia wątroby już w trakcie cyklu szczepień? Przerwać je czy kontynuować?

W takiej sytuacji szczepienie należy przerwać, ale bez wpadania w panikę. Nie będzie żadnych negatywnych skutków, stan zdrowia nie ulegnie pogorszeniu. Jeśli nawet nosiciel wirusa B przejdzie przez cały cykl szczepień, będzie to miało dla niego tylko ten ujemny skutek, że zyska fałszywe poczucie bezpieczeństwa. Fałszywe – bowiem szczepienie jest w jego przypadku nieskuteczne.

• Aby być pewnym, że jesteśmy odpowiednio zabezpieczeni, wystarczy oznaczyć antygen HBs?

Najlepiej byłoby przed szczepieniem oznaczyć nie tylko antygen HBs, lecz także przeciwciała anty HBc. Wówczas będziemy pewni, że nie jesteśmy zakażeni wirusem B dziś i nie byliśmy zakażeni w przeszłości. W sześć tygodni po wykonaniu szczepienia ponownie oznaczamy antygen HBs i jeśli mamy powyżej dziesięciu jednostek przeciwciał anty HBs, oznacza to, że co najmniej przez pięć lat nie musimy obawiać się wirusowego zapalenia wątroby. Po pięciu latach przyjmujemy dawkę przypominającą szczepionki (dawkę jednorazową).

Zapraszam do drugiej części artykułu.

Related posts:

1. Zapalenie migdałków (angina) – objawy, leczenie

Granice otyłości zostały określone już dawno: do otyłych zalicza się każdy, kto przekroczy o 15 proc. prawidłowy ciężar ciała, to znaczy wagę równą mniej więcej liczbie centymetrów powyżej 1 metra wzrostu. A zatem przy wzroście 170 cm normalny ciężar ciała powinien wynosić 70 kg. Ponieważ jednak ustalona w ten sposób norma wagowa nie uwzględnia budowy kośćca, płci, kondycji fizycznej i wieku, lekarze zalecają utrzymywanie wagi o 10 proc. niższej od normalnej. A więc przy wzroście 170 cm będzie to 70 kg minus 10 proc, co da 63 kg. Profesor Gotthard Schettler z Heidelbergu wprowadził jeszcze jedną zasadę. Zaleca przez całe dorosłe życie utrzymywanie takiej wagi jaką, miało się w wieku 25 lat.

Dlaczego ciało gromadzi tłuszcz skoro może się on okazać zabójczy? Tendencja organizmu do tworzenia zapasów występuje u wszystkich zwierząt ciepłokrwistych. Poduszka tłuszczowa umożliwia przeżycie w wypadku głodu, pozwala przetrwać te pory roku, w których maleje ilość dostępnej żywności. Dzisiejszy człowiek, choć mniej uzależniony od zmienności pór roku, nie utracił tej właściwości odziedziczonej po praprzodkach. Jak wszystkie ssaki ma bowiem pod skórą komórki, których jedynym zadaniem jest magazynowanie tłuszczu. Ten kto za dużo je, dostarcza im więcej surowca, nie mając możliwości skorzystania z tych rezerw. Asekurowanie się organizmu na wypadek głodu może obrócić się w katastrofę.
Otyłości należy unikać, a gdy już jest – zwalczać ją, zanim stanie się pierwszym stadium groźnych zmian w organizmie. Przyczyny nadwagi są różne, ale najczęstszą i podstawową jest zbyt obfite jedzenie. Zaburzenia hormonalne, którymi chętnie tłumaczymy swój nadmiar ciała, występują tylko u trzech na sto „puszystych”. A więc, pozostałych 97 musi po prostu mniej jeść.
Poszukując przyczyn otyłości, specjaliści doszli do wniosku, że mogą one tkwić już w żywieniu najmłodszych dzieci – niemowląt. Jeśli bowiem dziecko spożywa więcej kalorii niż jest w stanie wydatkować, ich nadmiar przekształca się w tłuszcz i jest magazynowany w specjalnych komórkach. Im większe są nadwyżki kaloryczne, tym więcej komórek powstaje dla odkładania się. Liczba raz powstałych komórek tłuszczowych nigdy się nie zmniejsza. Nie oznacza to wcale, że grube niemowlę musi wyrosnąć na otyłego człowieka, choć ma na to większe szanse. Jeśli dorosły odżywia się później we właściwy sposób, jego „magazyny tłuszczowe” nie zostają wypełnione do końca i może zachować szczupłą sylwetkę. Jednak należy stale pamiętać, że organizm ma skłonność do magazynowania nie wydatkowanej energii, a jego dążność do ponownego napełnienia komórek sprawi, że wykorzysta każdy, najmniejszy nawet błąd dietetyczny.

Lekarze obserwujący dzieci stwierdzili, że sylwetka dziecka jest najbardziej podatna na zmiany w 1 roku życia. Niemowlę tyje wtedy intensywnie, ale pod koniec 1 roku zaczyna szczupleć. Drugie wyraźne zaokrąglenie kształtów przypada na okres tuż przed pokwitaniem – potem znowu wyszczuplenie ciała następuje samoistnie wraz z rozpoczęciem się dojrzewania płciowego. Ważne jest, żeby te przeplatające się okresy nabierania i tracenia podściółki tłuszczowej przebiegały zgodnie z fizjologicznym rytmem.

Zaobserwowano, że dziecko ze stałą nadwagą od niemowlęctwa do wieku szkolnego – 7 lat, wyrasta zwykle na otyłego człowieka. Dlatego właściwe żywienie niemowląt i małych dzieci, wyrabianie zdrowych nawyków żywieniowych, a zwłaszcza unikanie słodyczy i pojadania między posiłkami jest takie istotne. Nie można jednak ograniczać nadmiernie jedzenia, bo może to być niebezpieczne (ewentualne odchudzanie musi się odbywać pod kontrolą lekarza).

Jednak tusza nie do końca jest wyłącznie sprawą naszego wyboru. Sylwetka, prawidłowa gospodarka lipidowa (tłuszczowa), przemiana materii, zaprogramowane zostały jeszcze w życiu płodowym. Rodzimy się już z gotowymi skłonnościami do tycia lub z brakiem takich predyspozycji. Wygląd najbliższych krewnych dostarczy odpowiedzi na pytanie, czy mamy skłonność do tycia (a w związku z tym szczególnie starannie powinniśmy przestrzegać wskazówek żywieniowców), czy też możemy pozwolić sobie na więcej luzu. Stawką jest nie tylko smukła talia, ale długość i jakość naszego życia.

Related posts:

1. Dziecko a wegetarianizm

Czego nie jeść podczas imprezy?
Orzeszki, chipsy, słone paluszki – pomimo chęci na tego typu przekąski, powinno się ich unikać ponieważ podrażniają żołądek. Znacznie lepszym rozwiązaniem jest sięgnięcie po potrawy mięsne, warzywa, sery, czy ogórki kiszone.

Nawadniaj organizm
Najlepiej nie rezygnować z picia wody zarówno przed, jak i podczas trwania imprezy. Trzeba na bieżąco uzupełniać poziom wody, który sukcesywnie obniża spożywanie alkoholu. Jeszcze po powrocie do domu, tuż przed pójściem spać warto wypić co najmniej jedną szklankę wody. Dodanie do niej cytryny zmniejszy kwasowość żołądka i załagodzi wszelkie objawy zatrucia alkoholowego.

Jak leczyć kaca?
Jeżeli zapomnimy o przestrzeganiu zasad odnośnie zapobiegania kaca, rano obudzimy się zmęczeni, z mdłościami, bólem głowy. Jak załagodzić takie przykre dolegliwości?
Pierwszym krokiem jest śniadanie. Powinno składać się z produktów lekkostrawnych, takich jak np. mussli, owoce, orzechy, jogurty. W ciągu dnia warto sączyć herbatę miętową i wodę osłodzoną miodem. Miód dzięki zawartości fruktozy wspomaga metabolizm i oczyszczanie się organizmu. Powstały niedobór witaminy C, potasu i magnezu uzupełniamy suplementacją w postaci pastylek bądź pijąc soki owocowe – najlepiej swojego wyrobu. Świeżo wyciśnięty sok z pomarańczy czy sok porzeczkowy zawierają duże ilości witaminy C. Natomiast sok pomidorowy jest bogaty w potas.
Co na obiad? Niektórzy zalecają jedzenie ciepłej, jednak niezbyt tłustej zupy. Odpowiedni będzie rosół czy pomidorowa. Picie kefiru również wpływa korzystnie bowiem ten poprawia wchłanialność cukrów, wypłukanych przez alkohol.

Jak zniwelować przykry zapach z ust?
Poza powszechnie znaną i stosowaną gumą do żucia, czy odświeżaczem do ust, istnieje także domowy sposób – liść laurowy. Można go ssać aż stanie się miękki. Powinien zniwelować przykry zapach wytwarzany przez zachodzące w organizmie procesy chemiczne.

Poprawa samopoczucia
Nasz stan poprawi także prysznic w letniej wodzie. Dlaczego nie gorąca kąpiel? Dochodzi wtedy do rozszerzenia naczyń krwionośnych co spotęguje ból głowy. W czasie dnia warto także się zdrzemnąć. W czasie snu organizm się lepiej regeneruje i oczyszcza.

Leki na kaca
Zniwelowanie kaca jest możliwe także przy użyciu leków. Środki te łagodzą dolegliwości związane z kacem i najczęściej przyjmuje się je przed rozpoczęciem picia (np. 2KC). Dostępne w sprzedaży zarówno w aptekach, jak i supermarketach czy na stacjach benzynowych. Pomocne mogą okazać się także leki zawierające w swoim składzie ranitydynę. Ta zmniejsza wydzielanie kwasu solnego. Leki łagodzące objawy kaca najlepiej przyjmować przed snem lub po przebudzeniu.

Related posts:

1. Aspiryna leczy czy szkodzi?
2. Skąd się bierze kac? Jakie alkohole są najbezpieczniejsze?

Ten wspomniany syndrom dnia poprzedniego, pochodzi od niemieckiego słowa „katzenjammer”. Jest to potoczna nazwa skutków nadmiernego spożycia alkoholu i jego wtórnego działania na stan organizmu. Jak objawia się kac? Ból głowy, wrażliwość na hałas i światło, mdłości, odwodnienie i ogólne zmęczenie – przebieg i natężenie wymienionych objawów zależy od danego organizmu.

Alkohol etylowy, nazywany jest również etanolem. Po spożyciu podlega różnym reakcjom biochemicznym. Podczas procesu trawienia etanol przekształcany jest w aldehyd octowy, następnie w kwas octowy i dwutlenek węgla. Najprawdopodobniej podczas odczuwania kaca, w naszym organizmie znajduje się aldehyd octowy. Naukowcy nie wykluczają, że podczas odczuwania kaca swój udział ma także metanol – występuje w alkoholu w niewielkich ilościach, jednak jest szkodliwy.

Sposób na uniknięcie kaca? To oczywiście spożywanie odpowiednich ilości alkoholu. Przed imprezą warto przygotować organizm, nawadniając go. Polecam wypicie 1,5 litra niegazowanej wody mineralnej. Taki zabieg pomoże w dwojaki sposób. Po pierwsze odpowiednio się nawodnimy, a po drugie organizm będzie przygotowany na usunięcie alkoholu z ciała po jego spożyciu. W dniu imprezy należy zjeść przynajmniej dwa posiłki. Picie alkoholu na pusty żołądek szkodzi naszemu zdrowiu ale również źle wpływa na możliwe, przyszłe dolegliwości dnia następnego.

Warto urozmaicić swoją dietę. Jabłka, sok marchewkowy, ciemne winogrona, czosnek – to dodatki które zadbają o nas przed przyjęciem alkoholu. Wzmocnimy w ten sposób wątrobę a ta łatwiej oczyści organizm z toksycznych związków.

Jaki alkohol powoduje większego kaca?

Zwracając uwagę na zawartość szkodliwego metanolu, można uszeregować trunki od najmniej inwazyjnych według kolejności: spirytus, czysta wódka, wódki kolorowe, whisky i koniak. Najwięcej metanolu w swoim składzie mają wina.

Z uwagi na zawarte wszelkie środki koloryzujące – jednocześnie toksyczne – lepszym rozwiązaniem jest wybieranie alkoholi czystych (wódka, gin, białe wino). Alkohole zabarwione takie jak rum, piwo, czerwone wino czy whisky, wypite w dużej ilości powodują znacznie większe przykrości kolejnego dnia.

No related posts.

Są to łagodne nowotwory macicy, nie dające przerzutów. Często rosną bardzo duże i nie są zauważane przez kobietę. Dzieli się je w zależności od lokalizacji w macicy na:
- podsurowicówkowe (największe), rosnące na zewnętrznej ścianie macicy w kierunku brzucha,
- śródścienne, rozwijające się w ścianie mięśnia macicy,
- podśluzówkowe, rosnące do jamy macicy.

Mięśniaki leczy się zachowawczo i operacyjnie. Jeśli są nieduże, to po przeprowadzeniu odpowiednich badań (m.in. hormonalnych krwi i cytohormonalnych, USG) lekarz prowadzący może zastosować leczenie farmakologiczne. Najczęściej stosuje się leki hormonalne z grupy progestogenu, leki antygonadotropowe i syntetyczne hormony podwzgórzowe.

Zdarza się, że operacja jest bezwzględnie konieczna, ale nie można jej przeprowadzić ze względu na ogólnie zły stan zfdrowia kobiety. Wtedy też stosuje się leczenie farmakologiczne. Mięśniaki na ogół operuje się, gdy zagrażają życiu. Do takich sytuacji zalicza się często występujące krwotoki, doprowadzające do silnej anemii oraz tak duże mięśniaki, że uciskają narządy wewnętrzne jamy brzusznej – pęcherz moczowy, odbytnicę, jelita, moczowody.

Należy jednak mieć świadomość, że operacja często kończy się zabiegiem kastracyjnym, polegającym na wycięciu macicy i jajników. Jest to okaleczenie hormonalne ogólnoustrojowe. Po zabiegu kobiety powinny być leczone hormonalnie, gdyż są w większym stopniu narażone na takie choroby, jak zawał serca czy osteoporoza. Ponadto mogą wystąpić zaburzenia w trawieniu oraz bóle brzucha. Macica jest narządem zamykającym jamę brzuszną od dołu. Po jej usunięciu często na to miejsce wchodzą jelita, co daje te właśnie dolegliwości. Jedynym sposobem uniknięcia operacji jest więc wczesne wykrycie mięśniaków i rozpoczęcie leczenia, zanim się one rozrosną. Nie należy jednak oczekiwać, że całkowicie zanikną. Mogą się jedynie zmniejszyć.

Szczególnie u kobiet w okresie przekwitania przestają rosnąć. Zdarza się, że po odstawieniu leków ponownie się powiększają. Istnieje pewne schorzenie podobne do mięśniaka, choć występuje rzadko. Jest to mięsak. najbardziej złośliwy nowotwór macicy, dający przerzuty do kości. Jeśli zatem zachodzi podejrzenie, że może to być mięsak, należy jak najszybciej poddać się operacji.

WARTO WIEDZIEĆ

• Przy mięśniakach mogą tez występować inne schorzenia. Należy do nich mastopatia, czyli choroba włóknisto-torbielowa sutka. Kobiety które mają mięśniaki, powinny również badać piersi. Obie choroby wiążą się bowiem z zaburzeniami hormonalnymi w organizmie.
• Po operacji mięśniaków kobiety powinny regularnie (raz w roku) zgłaszać się na badanie piersi, gdyż istnieje tendencja do zachorowania na nowotwory. Po zabiegu stosuje się leczenie hormonalne substytucyjne.

Related posts:

1. Grzybica pochwy – objawy, przyczyny, leczenie
2. Zapalenie migdałków (angina) – objawy, leczenie
3. Czy leczenie raka bez utraty włosów jest możliwe?

A jaki owoc gromadzi najwięcej tej cudownej witaminy? Róża! Tak, tak, ta poczciwa róża z pól, lasów i przydroży. Jej kolorowe owoce można zrywać aż do późnej jesieni. Słynąca z witaminy C cytryna ma jej od 30 do 70 mg%. To i tak dużo. Są jednak pewne gatunki i odmiany hodowlane róży zawierające 5000 mg % i więcej witaminy C. A więc 5000mg w 100 g owoców!? Żywieniowcy wyliczyli, że wystarczy zjeść 2—3 małe owoce róż, aby pokryć dzienne zapotrzebo­wanie organizmu na tę witaminę. Ktoś inny wyliczył, że 1 szklanka herbatki różanej może mieć więcej witaminy C niż 10-15 szklanek świeżego soku z cytryn. W sklepach i aptekach dostępna jest naturalna witamina C w pastylkach (sprasowanych), która prawdopodobnie uzyskiwana jest z owoców różanych. Aby dostar­czyć organizmowi tyle witaminy C, ile zawiera jej kilogram świeżych owoców róży, trzeba by zjeść około 5 kg czarnych porzeczek albo 15 kg cytryn, 15 kg kapusty, 16 kg trus­kawek, 30 kg moreli, 60 kg ziem­niaków, 250kg winogron lub… około 300 kg jabłek. I pomyśleć, że wciąż jeszcze tyle się marnuje owoców ró­żanych… Można je przecież suszyć na herbatkę, robić z niej oryginalne konfitury, przeciery i soki — przebo­gate w różne witaminy. Owoce róż mogą pomóc w przeziębieniu, znacznie opóźniają proces starzenia się. Przy­noszą ulgę w zaparciach, schorze­niach wątroby i woreczka żółciowego. Wspomagają również serce, chroniąc nas przed zawałami i miażdżycą. Wzmacniają cały organizm. Ułat­wiają zasypianie i poprawiają humor (działają kojąco na nerwy). Samo zdrowie!

Czy cytryna w herbacie nadal wbogaci nasz organizm o witaminę C?

Wrzucając plasterek cytryny do wrzątku skutecznie pozbywamy się dobroczynnego działania. Lepiej zjeść plasterek przed bądź po wypiciu herbaty czy też wyssać sok z cytryny. Wysoka temperatura w bardzo dużym stopniu zmniejsza skuteczność soku.

Czy tabletki zawierają czystą witaminę C?

Produkty apteczne to najczęściej mieszanki witaminy (kwasu askorbinowego) i dodatkowych substancji pomocnicznych. Do najbardziej powszechnych zalicza się rutynę. Wzmaga ona naszą odporność a także obkurcza naczynia krwionośne. Jest pomocna podczas kataru i problematycznej cery naczyniowej.

Szczególnie w porze jesiennej, deszczowej warto wspomagać się produktami zawierającymi witaminę C i zażywać je w celu poprawienia odporności.

Related posts:

1. Jakie witaminy powinniśmy zażywać w zimie?
2. Witaminy na trądzik
3. Witaminy dla przyszłej mamy

Ostuda  inaczej zwana też melanodermią najczęściej pojawia się czole, policzkach, nieco rzadziej na górnej wardze czy karku. Zwykle zmiany przybierają kolor brązowy. Poza ciążą, ostuda może pojawić się w okresie menopauzy, zaburzeniach miesiączkowania, podczas  stosowania leków antykoncepcyjnych, czy przy przewlekłych chorobach wątroby. Ryzyko wystąpienia ostudy zwiększa się podczas nadużywania promieni słonecznych. Zmiany te pojawiają się głównie u kobiet i mogą występować samoistnie.

Jak zwalczyć ostudę?

W leczeniu ważne są dwa aspekty – ograniczenie ekspozycji na słońce i stosowanie preparatów wybielających. Zielarze zalecają picie mieszanki z korzenia łopianu, szyszek chmielu, korzenia mniszka, ziela bratka, macierzanki, kłącza perzu, kwiatu lipy, liści szałwi, krwawnika, ziela rzepika oraz jaskółczego ziela. Zmieszać po 50 g. każdego z ziół. Zaparzać (najwygodniej jest zrobić to w termosie) 2 łyżki ziół w 2 szklankach wody i całą tę porcję wypić w ciągu dnia. Kurację stosuje się aż do całkowitego ustąpienia plam.

Jeśli nie chcesz eksperymentować z ziołami, możesz zastosować specjalny krem rozjaśniający. Revitol Skin Brightening Cream to naturalny kosmetyk rozjaśniający i odżywczy skórę. Rozświetla ciało i poprawia tonację kolorystyczną. Już w przeciągu miesiąca, skóra jest widocznie zmieniona na korzyść. Revitol Skin Brightening Cream to w pełni skuteczny, naturalny i bezpieczny. Nie powoduje skutków ubocznych.

Jeśli znamiona barwikowe sączą, krwawią, powiększają się, zmieniają kolor albo w jakikolwiek sposób budzą niepokój, należy udać się do lekarza dermatologa. Nie wolno ich usuwać laserem. Wycięte znamię powinno być zbadane histopatologicznie. Takich możliwości nie daje laser.

Dzieci niekiedy rodzą się z niewielkimi znamionami, tzw. naczyniakami. Są one małe, wypukłe, w kolorze jasnoczerwonym. Zwykle znikają między 8 a 10 rokiem życia. Naczyniaki zajmujące dużą powierzchnię skóry i obejmujące tkanki głębsze trzeba uważnie obserwować. Przy krwawieniach niezbędna jest pomoc lekarza, choć na ogół naczyniaków takich się nie usuwa.

U nowo narodzonych dzieci obserwuje się niekiedy płaską, różową, czerwoną lub purpurową plamę występującą na jednej stronie twarzy, obejmujące zwykle policzek, powiekę, część czoła i nosa. To znamię naczyniowe. Nie rozszerza się ono, ale rośnie wraz z wiekiem. Jest ono niegroźne, ale szpeci dziecko. Dlatego po ukończeniu 18 lat wskazana jest operacja chirurgiczna. Ludowy sposób na mięczaki to podwiązanie ich podstawy lnianą nitką.

Related posts:

1. Czy można usuwać pieprzyki?

Współczesne panie martwią się pieprzykami, znamionami i plamami, które powstają się w rozmaitych miejscach. Wiele osób ma je od urodzenia, u innych pojawiają się z wiekiem – w przypadku pieprzyków, czy znamion barwnikowych.

Mogą być one nieowłosione lub owłosione – tzw. myszki. Te ostatnie nie powinny budzić niepokoju, chyba że wyraźnie szpecą i powodują dyskomfort psychiczny. Wówczas trzeba udać się po pomoc do onkologa, dopiero potem chirurga plastyka. Natomiast nieowłosione plamy, zwłaszcza zajmujące dużą powierzchnię twarzy, ręki czy pleców powinno się wycinać, ponieważ mogą ulec zezłośliwieniu. Im większe znamię, tym więcej komórek stanowiących potencjalne zagrożenie. Zabieg chirurgiczny jest również niezbędny wówczas, gdy znamię – owłosione a także nieowłosione – znajduje się w miejscu stale narażonym na podrażnienia, np. na stopach, dłoniach, u mężczyzn pod nosem czy na brodzie; u kobiet na ramieniu, w miejscu gdzie uciska ramiączko stanika, kołnierzyk, pasek itp.

O usunięciu pieprzyków zawsze decyduje onkolog. Współczesna chirurgia plastyczna dzięki zastosowaniu tzw. ekspanderów usuwa rozległe znamiona z tułowia i nawet owłosionej części głowy. Zawsze jednak taki zabieg musi poprzedzić badanie histopatologiczne. Znamię barwikowe może, ale nie musi, przerodzić się w nowotwór skóry – czerniaka. Ten ostatni wcześnie wykryty i wycięty (wyłącznie w warunkach szpitalnych) daje duże szanse wyleczenia. Warto także pamiętać, aby unikać drażnienia, ukłuć, otarć, skaleczeń. Szkodliwe jest także długotrwałe opalanie. Lekarze wiążą pojawiające się nieoczekiwanie i rozsypujące się pieprzyki z brakiem witamin z grupy B.

Brak witaminy B może spowodować również pojawienie się brodawek, często jak gdyby na nóżce. Są to tzw. mięczaki zwisające. Pojawiają się one z wiekiem i wyglądają jak małe, zwisające kawałeczki skóry. W tym przypadku zabieg jest prosty: dermatolog podcina ostrymi nożyczkami podstawę mięczaka, co odczuwa się jak niewielkie uszczypnięcie. Odradzałabym jednak samodzielne usuwanie ich, ponieważ można spowodować zakażenie.

Na rękach u dzieci pojawia się inny rodzaj brodawek. Kurzajki, bo tak się je potocznie określa, są spowodowane wirusem. Często znikają samoistnie, choć po upływie dłuższego czasu. Można też poprosić o pomoc lekarza dermatologa – usunie je płynnym azotem lub wypali. Skutecznym, bezbolesnym i najtańszym sposobem jest pocieranie ich sokiem z jaskółczego ziela. Trudniejsze do zwalczenia są brodawki podeszwowe. Bywają one bolesne i usuwa się je elektrokoagulacją (przy znieczuleniu).

No related posts.

Jest to fizjologiczne wygięcie kręgosłupa w przód. Na skutek wad wrodzonych lub nabytych powstaje skrzywienie, czyli tak zwane plecy wklęsłe.

Jakie dolegliwości towarzyszą temu schorzeniu?

• Ból krzyża, który może być tępy, przenikający, ale jednocześnie ciągnący i promieniujący do nóg. Niekiedy może to być jedynie swędzenie, mrowienie lub odrętwienie kończyn. Ból pojawia się w różnych okolicznościach, ale najczęściej przy pochylaniu się oraz przy silnym wygięciu kręgosłupa do tyłu. W nocy ból słabnie lub mija, ale zawsze może się nasilić, jeśli przez dłuższy czas zajmujemy pozycję leżącą.
• Zmiany zwyrodnieniowe, które w konsekwencji mogą prowadzić do dyskopatii.

Co jest przyczyną wklęsłych pleców?

• Wady wrodzone oraz predyspozycje dziedziczne, które przede wszystkim dotyczą budowy kości krzyżowej i miednicy.
• Wady nabyte, spowodowane chociażby nadmiernym obciążeniem kręgosłupa i zbyt częstym przyjmowaniem postawy pochylonej. Takie choroby, jak: porażenie mięśni, zniekształcenie kręgów, zwichnięcia stawów biodrowych.

Czasami zdarza się, że objawy kifozy i lordozy nakładają się na siebie.

S-jak skolioza

Jest to boczne skrzywienie kręgosłupa, które polega na jednoczesnym zniekształceniu kręgosłupa i tułowia. Rozróżnia się dwie grupy skolioz: funkcjonalne i strukturalne.

Jakie dolegliwości towarzyszą temu schorzeniu?

• Idiopatyczne (czyli takie, którego etiologia nie jest znana) boczne skrzywienie kręgosłupa jest chorobą bez ostrych objawów, takich jak ból, podniesiona ciepłota ciała, złe samopoczucie. Dlatego początek tworzenia się krzywizny jest nieuchwytny. Niekiedy skoliozę odkrywa się przez przypadek, na przykład gdy przymierzamy sukienkę i spostrzegamy, że jeden bark jest wyżej uniesiony lub jedno biodro bardziej wypukłe.
• Skolioza z pierwotnym skrzywieniem lędźwiowym może objawiać się bólem już po 20 roku życia zmianami zwyrodnieniowymi, a także zaburzeniami narządów wewnętrznych – zwłaszcza układu krążeniowo-oddechowego.

Co jest przyczyną skoliozy?

Funkcjonalne skrzywienia kręgosłupa mogą być związane z niejednakową długością kończyn dolnych z przykurczem bioder, z podrażnieniem rdzenia kręgowego.

Strukturalne skrzywienie kręgosłupa to w 80-90% tak zwana skolioza idiopatyczna, której przyczyna nie jest znana. Tego typu skoliozy dzieli się na wczesnodziecięce i dziecięco–młodzieżowe, które występują najczęściej między 9 a 14 rokiem życia. Na powstanie skoliozy nie ma wpływu to, czy się garbimy w czasie pracy, czy nosimy teczkę w jednym ręku.

Jak możemy wyleczyć wady postawy?

Nie wszystkie ćwiczenia, które mają złagodzić bóle krzyża czy karku, można wykonywać na własną rękę. Również nie wszystkie metody medycyny niekonwencjonalnej mogą być wykorzystane. Najczęściej stosowaną metodą leczenia wad postawy (poza przypadkami, wymagającymi operacji lub noszenia gorsetu) jest odpowiednia gimnastyka korekcyjna prowadzona pod kontrolą specjalisty.

Related posts:

1. Choroby kręgosłupa schorzeniem cywilizacyjnym – kifoza