Ostuda u ciężarnych i naczyniaki u dzieci

Zmartwieniem wielu pań będących w ciąży są również plamy wątrobowe, tzw. ostudy.

Ostuda  inaczej zwana też melanodermią najczęściej pojawia się czole, policzkach, nieco rzadziej na górnej wardze czy karku. Zwykle zmiany przybierają kolor brązowy. Poza ciążą, ostuda może pojawić się w okresie menopauzy, zaburzeniach miesiączkowania, podczas  stosowania leków antykoncepcyjnych, czy przy przewlekłych chorobach wątroby. Ryzyko wystąpienia ostudy zwiększa się podczas nadużywania promieni słonecznych. Zmiany te pojawiają się głównie u kobiet i mogą występować samoistnie.

Jak zwalczyć ostudę? Czytaj więcej »

Czy można usuwać pieprzyki?

Elegantki epoki rokoko w swym arsenale środków upiększających trzymały puzdereczki z muszkami. Kiedy kunsztowna koafiura była ułożona, twarz pokryta stosowną warstwą pudru i różu – dama dla lepszego efektu nalepiała jeszcze kilka muszek, w przekonaniu, że umieszczone we właściwym miejscu, przyciągną męskie spojrzenia. Cóż, każda epoka ma inny ideał urody kobiecej.

Współczesne panie martwią się pieprzykami, znamionami i plamami, które powstają się w rozmaitych miejscach. Wiele osób ma je od urodzenia, u innych pojawiają się z wiekiem – w przypadku pieprzyków, czy znamion barwnikowych. Czytaj więcej »

Jak ukryć przebarwienia na skórze?

Z wiekiem i na skutek czynników wewnętrznych mechanizm barwienia skóry zostaje zachwiany. Na twarzy, dekolcie, plecach i dłoniach pojawiają się często ciemne plamy. Prócz promieniowania ultrafioletowego, ich przyczyną mogą być zmiany hormonalne, stany zapalne oraz zaburzenia systemu metabolicznego.

Najczęściej spotyka się przebarwienia powstałe na skutek działania promieni UV.

Piegi - uwidaczniają się wraz z pierwszymi promieniami słońca. Występują głównie na skórze twarzy, rąk i dekoltu. Najczęściej rozkładają się symetrycznie. Nagromadzony barwnik znajduje się w głębokich warstwach naskórka i w skórze właściwej.

Ostuda (chloasma) to rozległe plamy na twarzy u kobiet. Przyczyną ich powstania jest słońce i zaburzenia czynności gruczołów wydzielania wewnętrznego, przyjmowanie doustnych hormonalnych środków antykoncepcyjnych czy zmiany w czasie ciąży.

Plamy soczewicowate powstają głównie na odsłoniętych częściach ciała – twarzy i grzbietach dłoni, najczęściej u starszych. Wiele osób wiąże ich powstanie z działaniem czynników wewnętrznych, jednak zasadniczym powodem jest długotrwały wpływ słońca na skórę. Plamy nie powstają bezpośrednio po opalaniu, lecz ujawniają się po latach.

Profilaktyka. Ponieważ większość zmian barwnikowych powstaje na skutek działania promieniowania ultrafioletowego, najważniejszą sprawą jest unikanie słońca. Jeśli nie chcemy całkowicie z niego zrezygnować lub nie jest to możliwe np. ze względu na charakter pracy, musimy osłaniać ciało, a zwłaszcza narażone na ekspozycje słoneczne partie. Korzystajmy z kapeluszy, czapek z daszkiem, okularów przeciwsłonecznych czy nawet rękawiczek. Działanie ochronne wspomagajmy kremami z blokerami promieni UVA i UVB. Im wyższy numer filtra, tym ochrona jest silniejsza!

Duża grupa przebarwień skórnych powstaje pod wpływem słońca u osób, które zetknęły się z substancjami fototoksycznymi. Do takich środków należą dziegcie, barwniki (np. róż bengalski), olejki eteryczne: cytrusowy, bergamotka, lawendowy, imbirowy oraz leki: przeciwcukrzycowe, moczopędne, przeciwpadaczkowe, przeciwarytmiczne, uspokajające, przeciwłuszczycowe, przeciwłupieżowe i przeciwtrądzikowe (antybiotyki).

Warto wiedzieć, że nie wszystkie kosmetyki nadają się do użycia, gdy planujemy kąpiel słoneczną. Trzeba być ostrożnym zwłaszcza w przypadku preparatów mających w składzie wyciągi roślinne z arniki, karczocha, mniszka lekarskiego, nagietka, cykorii czy słonecznika. Najlepiej wyłączyć je całkowicie z użycia na kilkanaście dni przed planowanym nasłonecznieniem skóry. Odczyny fototoksyczne i przebarwienia skórne powstają często po spożyciu lub po kontakcie z niektórymi roślinami: pasternakiem, koprem, selerem, barszczem zwyczajnym, rutą, dziurawcem.

Rozjaśnianie u kosmetyczki

Przemysł kosmetyczny zgłębia problem przebarwień od wielu lat. Powstało wiele preparatów wybielających. Stosowanie ich daje widoczny efekt wyrównania kolorytu skóry. Niektóre z nich to wyciągi z:

- ogórka, pietruszki, cytryny, porzeczki, malwy

- mącznicy lekarskiej (arbutyna)

- korzenia lukrecji

- kory brzozy (betu lina)

-  brazylijskiego drzewa dimorfandra,

a także kwasy:

- askorbinowy (wit.C)

- witamin A

- azelainowy

- alfa-hydroksykwasy (AHA)

- beta-hydroksykwasy (BHA) – hydrochinon.

Medyczne odbarwianie

Gabinety medycyny estetycznej proponują tzw. peelingi głębokie, krioterapię lub laserotera-pię. Przykładem tych pierwszych jest dermabrazja polegająca na mechanicznym usuwaniu naskórka i górnych warstw skóry właściwej. Wykonuje się ją za pomocą urządzenia ściernego, zwykle w znieczuleniu miejscowym lub ogólnym. Krioterapia polega na zamrażaniu. Plama niszczona jest miejscowo przy zastosowaniu dwutlenku węgla, ciekłego azotu lub podtlenku azotu. Metodę tę wykorzystuje się przy likwidowaniu piegów, plam soczewicowych oraz przebarwień starczych. Skutecznym „odplamiaczem” jest laser CO2.

Bielactwo

Przeciwieństwem przebarwionych plamek na skórze są zmiany charakteryzujące się brakiem barwnika. Mogą one dotyczyć małych powierzchni skóry bądź całego ciała. Skrajnym przypadkiem jest albinizm, czyli bielactwo wrodzone uogólnione. Częściej występuje w odmianie częściowej lub tzw. bielactwo nabyte (vitiligo). Choroba polega na pojawieniu się licznych, ostro odgraniczonych plam różnego kształtu i wielkości, otoczonych przebarwioną obwódką. Włosy, które rosną w obrębie plam, są zwykle białe.

Przyczyny choroby nie sq znane. W 30% przypadków to przypadłość rodzinna. Tylko w 20-30% przypadków zanikanie barwnika towarzyszy innym chorobom, jak: choroby tarczycy, niedokrwistość złośliwa, cukrzyca, łysienie plackowate, twardzina. Istnieje też związek między bielactwem, a układem nerwowym. Często początki choroby mają miejsce po wstrząsach psychicznych.

Nie ma skutecznego leczenia tego typu odbarwień. Stosuje się różne metody, m.in. leczenie zewnętrzne kortykosterydami. Z nowszych metod – leczenie chirurgiczne, polegające na przenoszeniu prawidłowo zabarwionej skóry w miejsca ognisk bielaczych.

Jak ukryć przebarwienia na skórze? Kosmetyki do kamuflarzu.

Mimo wdrażania nowych metod w leczeniu zaburzeń barwnikowych skóry, wyniki często nie są zadowalające. Pozostaje wówczas kamuflowanie zmian kosmetykami kolorowymi. Jeśli są niewielkie, wystarcza odpowiedni korektor. Przebarwienia o żółtawym kolorycie tuszujemy korektorem o fioletowym zabarwieniu, natomiast plamy pomarańczowe- niebieskim. Kosmetyk nakłada się punktowo i dokładnie wklepuje, by krawędzie stały się niewidoczne. Następnie całą twarz pokrywamy (odpowiednim do kolorytu cery) podkładem, który utrwalamy sypkim pudrem. Jeśli jesteśmy w posiadaniu klasycznego, beżowego korektora kolejność nakładania nieco zmieniamy- podkład, korektor, puder.

By dokładnie i długotrwale zatuszować niedoskonałości lub rozległe zmiany, musimy użyć specjalnych preparatów do kamuflażu. Zawierają one od 50 do 54% pigmentu, podczas gdy normalne kosmetyki kolorowe tylko 15%.

Specjalistyczne kamuflaże utrzymują się na skórze do 36 godzin nawet w ekstremalnych warunkach (upał, wysiłek fizyczny, kąpiel w basenie), pod warunkiem, że utrwalimy je specjalnym fiksatorem.